Stille uren

84 STILLE UREN.

dakenkarteling in het laat-glazend licht, waaruit de rond-koepelende torenrechtheid hoog spitste, eenzaam starend in de wolklooze zuiverheid van de bleek-blauwe lucht, waarin vaag-wittend de sterren begonnen te vlekken, in zacht gouder-trillend flonkeren. En een wijde stilte droomde over de bergen, dichter ineenpeinzend naar de diepte van het dal, luidloos-dekkend over de rustig-slapende beweegloosheid der hoornen, een eindeloos-zwijgende stilte, waarin overzachtend van heel ver een vaag geluid even treurde heen-lossend in week-weemoedig wijken.

Hier had hij met haar gezeten, wachtend naar het langzaam heenlichten van den avond, zwijgend in de ver-afzonderende innigheid van den stijgenden nacht, een tijdelooze vloeiing der uren, waarvan de herinnering voor altijd in zijn binnenste was vastgekleurd.

Langen tijd waren zij stil gebleven, peinzend naar de eindeloos-zachte reinheid van den zomeravond. Toen had zij langzaam, dichter tegen zijn zitten gesteund en ze had gesproken over haar doodgaan, over het groote verlangen dat in haar zong om buiten te sterven, ver buiten, zon-