Stille uren

STILLE UREN. 81

Het was hetzelfde wit-porseleinend licht waarin hij liep, het vreemd-blank-rozend licht, dat tastbaar-vast leek te staan tusschen den waas-gedekten hemel en de rust-liggende aarde, en waarin de boomen vaag-donker lijnden met de bruining der stammen en de warrel-spreidende breedheid der bladerkronen; het waren dezelfde geuren die rond zijn hoofd wolkten van vochtroestende loofdood-heid en mos-nattend aard; dezelfde lauw-ade-mende neveling van hars-riekend breed-streepen in de koel-dalende frischheid langs de boschbegroeide bergschuinten.

En hij ging voort, napeinzend stap voor stap wat hij dien avond met haar had geloopen, terug in dien tijd, alsof er geen lange jaren hadden gebroken tusschen die uren en dit oogenblik.

Het was een avond geweest als deze, een koel-rustende avond na de klank-laaiende hitte van den zomerdag, waarin hij met haar had geloopen langs de eenzame boschpaden tot zij in het stadje waren gekomen, ’s Avonds, na haar uitmoeiend rusten, waren zij langzaam den berg

opgewandeld, met voorzichtige stappen gaande

II.    6