Stille uren

80 STILLE UREN.

ruitjes in uitgeleefden rust. Buiten de dichter-lagende spikkeling van schaduw die voor de huizen koelde, begonnen groepjes van menschen te staan, zacht-pratend een weeke luiding van grijs-nevelende klank in de stilte, even doorge-vroolijkt van het lachstemmen van kinderen, die dooreen-woelend bewogen in de leeg-ruimende wijdheid van den rijweg. In de wonderende nieuw-ziening van alles wat rondom zijn loopen in hem herinnerde, ging hij de straat af, den breeden weg herkennend dien hij. vroeger had geloopen en die ineensmallend tot een zijpad afboog, dat onder den innigenden opstand van oude boomen naar het bosch omhoog glooide.

Achter hem dunde het vaag-suizend bewegen van het stadje verder en verder uiteen tot een even nawolkend gerucht, plotseling zacht-weg in zijn voortgaan, met heel ver opgalmend het roepen van een jongensstem in de wijd-koepelende stilte van den hoogdekkenden avond. Langzaam was de herinnering van den avond dien hij hier met zijn vrouw had geloopen hooger geduidelijkt, scherp-kleurend de kleine momenten van toen, die hij onbewust in zijn voelen had gehouden.