Stille uren

STILLE UREN 79

voornemen vroeg naar bed te gaan en niet verder in de straten te komen. Maar toen hij gegeten had en hij stil onder de veranda van het hotel zat, alleen met de gedachten aan vroeger, die meer en meer omhoog schemerden, had hij een vaag verlangen in zijn denken gevoeld om alles van eertijds weer te zien, om zich te pijnen met de werkelijkheid van wat was geweest en na een langen tijd heen en weer willen in zijn hoofd, was hij plotseling opgestaan en was den weg opgeloopen dien hij na zoo langen tijd weer herkende.

Aan den lang na-lichtenden zomerhemel, was de zon heengestild naar den horizont, een late, roze-vloeiende oranjekleuring gloeiend tegen het wolk-loos luchtblauw, die luidloos uitstrekte naar het Oosten tot een vaag-wazende gazing van nauw-dekkende bleekheid. De breede hoofdstraat lag onder een tintloozen schemer, uitdunnend naar omhoog in de loswittende blankheid van het late licht, donker-schemerende schaduwen wevend onder de langs-rijende colonnaden. waarboven de oud-gebouwde gevelkarteling staarde, glans-vegend met de zachte glimming der klein-vierkantende