Stille uren

STILLE UREN. 77

Meer en meer vermeed hij de groote steden, om langen tijd buiten te blijven, waar hij minder de eenzaamheid voelde door de spoedig vertrouwende bekendheid der menschen bij wien hij zijn intrek nam, vreezend om een paar dagen in de stad door te brengen, waar hij de triestheid van zijn alleen-zijn veel zwaarder op zijn gaan voelde drukken.

Ten laatste vermeed hij ook de kleine stadjes, angstig voor de herinnering die weer in hem zou hoogpijnen en die op een avond, in het begin van zijn op-reis-zijn, in hem had gedroefd.

Het was de avond geweest van een geheelen dag zitten in de trein.

Hij had alle moeite gedaan om een anderen weg te nemen, dan dien hij nu ging, omdat hij er tegen opzag dezelfde reis te maken die hij indertijd met zijn vrouw had gedaan. Maar het had niet anders gekund en hij was ’s morgens in de trein gestapt, met het angstig vooruitzicht den heelen dag te leven onder de herinnering van al die jaren geleden. De dag was snel voorbijgegaan, zonder dat hij den tijd had gehad aan vroeger tijd te denken, door het praten met een