Stille uren

STILLE UREN. 75

leven in de hoofdstraten, waartusschen kort-hel-derend het geele bellen der trams telkens sloeg, overgeklaagd door het toon-suizend schuren langs de hoog-gespannen draden. En moe van het lange, doellooze loopen, ging hij ergens zitten, lang-rekkend zijn avondeten om niet te vroeg in zijn hotel terug te zijn en bleef tijden staren door het venster naar den schim-glijdenden voorbijgang der menschen, denkeloos soezend in het rumoerend stemzwatelen rondom, of hij nam een courant om zijn lange zitten te verbergen en keek naar de menschen die in en uit liepen, nagaande in zijn gedachten wie zij zouden zijn en wat zij deden, moeite doende om zijn fantasie te dwingen naar hun leven, wanneer zij zouden t’huis zijn en wat zij van hem konden denken die alleen hier zat, zonder iemand met wie hij kon praten. Maar eindelijk voelde hij zich opstaan, en gewoon-doende ging hij de deur uit, met een wanhopige triestheid dat het noch zoo vroeg was en hij dwaalde weer verder, tusschen de late levendigheid der hoofdstraten, tot hij moe werd en weer ging zitten in een ander koffiehuis, waar hij bleef wachten tot het laat genoeg was om naar zijn hotel te gaan.