Stille uren

74 STILLE UREN.

stilte van het verlaten hotel. Maar daarna voelde hij de verveling op zich aandringen met oud-gekende dofheid, de dag aan dag weerloomende verveling, waarin hij zich voelde als in een benauwde droom, zonder licht in de lang-voort-dreigende uren, met alleen de duistere leegheid van den avond voor zijn zien, een urenreeks die hij vreesde nooit te zullen doorkomen, angstig weer te moeten doen wat hij zooveel avonden al had gedaan, te dwalen van het eene koffiehuis naar het andere, een verplaatsing van zijn vervelen, tot het tijd zou zijn om weer te gaan slapen.

En de avond schemerde neer over de stad, een broei-doffe, loom-lauwe avond, waarin de straatgeuren scherper benauwden tusschen den donker-leegen opstand der huizen. De straten werden leeg onder het heenwijkend licht, dat een late, vage heldering nog blauwde boven de hoog-starende daken, de geel-starrende lantaam-vlammen begonnen te plekken boven de duistering der pleinen, met heel in de verte het wijd-uitvagend kleuren van scherp-schroeiend elektrisch licht, en de stilte droomde over de stad, doorgeroesd van het vaag-suizend luiden van laat