Stille uren

STILLE UREN. 59

peinzend de matte heen-en-weering van zijn herinneren, haastend om wéér te zijn in de schermende gezelligheid van haar kamer, waar hij het droeve klagen van het heen-leven buiten zou vergeten en weer kon rustigen in de voeling van een zacht-intiem, tevreden-troostend, klein-kalmend geluk.

Na dien Zondag was hij niet meer met haar naar buiten gegaan. De herinnering van die droef-doode uren was hem bijgebleven dagen en dagen lang, telkens den weemoed nieuwend dien hij toen gevoeld had, telkens weerpijnend de berouwende lichteloosheid, waarin hij alles had gevoeld wat hij leefde en waarin alles van zijn bestaan leek weg te dooven.

Hij bleef nu den heelen Zondag op haar kamer, zonder ander uitgaan dan ’s morgens haasten naar haar wachten en ’s avonds teruggaan naar de onverschillige ongeleefdheid van zijn huis. Hij nam zijn boeken mee en over haar zittend aan de tafel, waar zij de rommeling van haar stil-intiemend naaiwerk bewoog, las hij rustig voort, nu en dan eens even opstarend uit zijn gebogen zitten om met haar te praten. Maar daarna suis-