Stille uren

STILLE UREN. 51

die zij in zijn dagen kleurde, het diep-klagende verlangen, dat zij toch bij hem zou blijven altijd zonder heengaan zonder hem terug te laten met de droef-berouwende herinnering der uren, die hij met haar was saamgeweest, waarvan de beelding in hem navoelde den volgenden dag en die hem zwaarder het vooruitzicht moeilijkte alleen te moeten blijven tot hij haar zou weerzien. En terwijl zij vaster tegen hem leunde, haar meevoelende liefde warmend naar zijn lichaam in de klemmende grijping van haar handdruk, liep hij naast haar voortgaande als in een onwerkelijk bestaan, de moeie uren van- den dag heen in onzienbare verte vergeten, dat na korte poos het oogenblik zou ruwen waarop hij weer alleen zou staan in de duistere eenzaamheid der straten, plotseling gewakkerd uit den droomschijn waarin hij gelukkig was.

Maar langzaam, onduidelijk opschemerend uit de diepe onwetendheid waar hij liep, wakkerde een vage voeling omhoog van het oud-gekende rondom, de weerwaning van lang-geleden oogen-blikken uit een wazig voorbijgeleefd verleden, waarschuwend in de weetlooze neveling van zijn