Stille uren

46 STILLE UREN

voor zijn voelen, het moeilijk-dwingend beginnen van de nieuwe reeks dagen, eenzaam, zonder breking in de eentoonige gelijkheid der uren dan alleen het even weerzien van haar ’s avonds, een telkens-wêer lang na-berouwend voelen van het wijd-zangend geluk, dat eens in hem had ge vreugd.

Dikwijls, op zulke avonden, wanneer hij haar had t’huis gebracht en alleen terugging, langzaam loopend om zoo lang mogelijk uit de leege kilheid van zijn kamer te blijven, had hij er over gepeinsd om haar te vragen niet van hem weg te gaan. Dan visioende hij zich voor, hoe zijn leven weer zou gaan in de mooi-lieve omwarming van haar mee-zijn, terug-zoekend het korte geluk dat hij zoo lang geleden had gevoeld. Maar dan opeens, wanneer hij terug was tusschen de oud-gekende staring van zijn kamer, met de zwijgend-staande meubelen die hun veel-geweten uitzicht in zijn zien herinnerden, dan voelde hij dat het nooit kon, dat hij nooit zou kunnen dragen de scherp-weerpijnende beelding van vroeger, de beweging van een andere vrouw tusschen de intieme voeling van alles waarin zij vreemd, gevoelloos zou