Stille uren

STILLE UREN 47

droomsprokend wolken in de rag -trillende teerheid der takken. En de zonnegloeiing was veeg-kleurend heengezacht tot een zuiver-koepelende heldering van blauw-stolpend licht, ineenscheme-rend over het bosch van den dieper-stillenden hemel, een week-doezelende duistering vagend langs den bruin-droogen grond, waaruit de boomstammen omhoog rekten, vaag-getint in hun donker ineenwarrende kruinen.

En de nacht stond over de aarde, de stille zomernacht, de blauw-gouden nacht, waarin de week-staal-zachte maanglans tooverde een alles geheimende dekking van wijd-zwijgende rust, even, nauw-hoorbaar doorgezucht van ijl-wevend geluid, eindeloos heendroomend in de zoel-geurende, om-lichtende stilte. De dag was heen, de pracht-kleurende dag, waarin hij eindeloos-lijkende uren had geleefd in een vreemd-zangend mooi, uren die de droog-wittende gelijkheid van zijn leven hadden teruggeschitterd in onduidelijk-naherinne-rende verte; de zacht-gelukkige dag was heen voor goed en het weerzijn tusschen den rondgang van onverschilligheid, in de duister-drukkende benauwing van de stad stond weer onwijkbaar