Stille uren

46 STILLE UREN.

het groote leed, dat over zijn ziel was gebroken. Een wijd gevoel van dankbaarheid zong in hem omhoog voor haar die bij hem had willen blijven, meelevend in zijn leeg bestaan als een groot-zachtende kalming van mooi-kleurend licht, dat steeds weernieuwde in de doellooze looming van zijn dagen. En teer-vattend haar hand, leunde hij zijn wang tegen de fluweele warmte van haar vingers, gelukkig-voelend haar zachte weerdruk in de zijne. En hij was beweegloos blijven zitten, angstig te breken in het uur van wijd-lich-tend geluk, dat over hun samenzijn weefde, een diep-wêer-innigende zanging van lang-vervaagd geluid, droomklankend over de werkelijkheid van zijn leven.

In hoog-tintend gloeien begon de zon te gouden naar den avond, warm-roodend een diep-rossend schijnsel over de bruin-glanzende hei, lang-grijze schaduwen vlekkend naast de heuve-lende bochting van den grond. Toen, opgewak-kerd uit hun zitten, waren zij teruggeloopen door het bosch, waar het late zonlicht een toover-vloeiend schijnsel kleurde langs den grijzen opstand der rechte stammen, goud-webbend een