Stille uren

STILLE UREN. 45

vend in haar schoot, haar groot-diepe oogen donkerend naar de wijd-tooverende lichtheid rondom. Zij had haar hoed naast zich gelegd, een klein teer-lagend kleur-plekje op de bruine rulheid van den grond, en het was of een week-lichte goudheid wolkte uit de losse zweving van haar blonde haar, even roze-Iichtend den teer-lijnenden rand van haar klein-schelpend oor, overschijnend naar haar mat-zachte wangen, de tenger-vloeiende lijning van haar neusvleugels schaduwend in nauw-speurbaar tinten boven de frisch-roodende helderheid van haar lippen, even voor-wittend haar tanden tusschen het kleine lachen van haar mond.

Zacht, week-luidend in droeven weemoed, klaagde de beelding van lang-voorbije dagen in hem omhoog, de schemer-duistere herinnering van de lange, eenzame uren die hij had doorgedroefd, alleen, zonder liefheid rondom zijn somber gaan door het leven, zonder iemand aan wien hij kon geven de hooger-vollende liefde die treurde in zijn borst, de dagen die hij eindeloos verlangde naar iemand naast hem, die hem de donkere voeling van zijn uitmoeiend bestaan zou heenlichten door de teedere stemklank van haar meevoelen voor