Stille uren

40 STILLE UREN.

hun loopen had gemoeilijkt, was hij ’s middags met haar gaan roeien op de wijd-stille plassen achter het dorp, waar een zacht-koelend windzuchten streek, even telkens schrammend over het glad-glanzend watervlak in teere rimpels. Onder de loome drijving van de middagrust lag het water beweegloos uit naar de verte, met de donkere klomping der kleine riet-eilanden ongelijk hoogend boven de diepe schaduwing, die de op-pluimende warreling der stengels naar onder plekte. Boven de breed-kantende uitligging van een grooter-strekkend stuk grond, hief de dichte takkenduistering van laag-groeiend hakhout de vast-groene ernst der roerlooze bladeren omhoog, ongelijke plekken diep-spiegelend glanzen koelend op het egaal-lichte water, scherp-snijdend tegen de schroei-plassende zilvering, die de zon ver over de vlakte neerwitte. Langzaam, voorzichtig' trekkend de riemen door de heldere onbewege-lijkheid die onder hun voortgaan diepte, had hij haar voortgeroeid naar een breed-kalmend«n schaduwrand in het midden van de vlake, zwijg-starend naar de verder-uithoekende vloeng van zacht-wijkend glanzen, achter het scherp-