Stille uren

STILLE UREN. 39

Dan ging hij met haar naar buiten, ver uit de woeling van menschen en zij keerden ’s avonds weer, moe van lang-gewarmden zonneglans en dwelmend geuren der bloemwolkende luchten.

Twee Zondagen bleven in hem, scherp-beeldend uit de wissel-rijende herinnering, waarin de deeling der weken zijn telkens weerdenken ineenkleurde.

De eerste dag. Een zonwarme helling van laaiend licht, dat wijd stolpte over de velden, de boomkruinen beweegloos broeiend in slap-bladerenden opstand, klein-donkere schaduwen vlekkend op den langs-stoffenden weg, die grijsdroog met hel-blanke plekken voortlooperde tus-schen de grauw-dorre smalling der grasranden. Een diep-strakke hemel, heel hoog wazend van grenzelooze wijking, dun-teer trillend aan den horizont van nauw-zichtbaar bewegen, waarin de lel-kleurende huizen stonden onder een heen-wisschend scherpen der lijnen, een eindeloos-biigende koepeling van vlekkelooze spanning, wiaronder de blank-zilverende zomerzon kort-stnlend schroeide, wijd-alleen plekkend in de orrieegende ruimte.

Moe van de neer-mattende helheid, die over