Stille uren

38 STILLE UREN.

verder en verder in de neer-innigende rust uiteen en alleen een week-fluisterend suizen weefde omhoog naar den maanglanzenden hemel, waar de tinteling van eindeloos-tallende sterren wemelde, een zacht-droomend schijnsel goudend in de wijd-zwijgende ruimte. Alleen heel ver in de zoel-geurende slaping van den nacht, donkerde nog even, zacht-ruchtend in heentoonend wijken, het trillen van een spoortrein over de neergemoeide weiden, uitlossend tot nauw-hoorbaar zweven van geluid, dat langzaam wegstilde in de einde-looze diepte van het ömzuiverend duister.

In de overscheidende stilte bleven zij zwijgen, dichter leunend naast elkaar en de uren nevelden voort over hun zitten, navoelend in hun herinneren een zuiver-klankend zangen van onwerkelijk geluid, waaruit zij wakkerden wanneer zij in de stad terug waren, plotseling opgeschrikt door de ruwing van laat-levend bewegen langs hun droomegaan.

Maar vooral de Zondagen stonden voor hem op uit de eentoonige alleenheid der lang-reek-sende dag-uren, een mooi-weerkomende belofte van alleen-zijn met haar van ’s morgens tot den avond, uit de onverschillige kleur van zijn leven.