Stille uren

36 STILLE UREN.

En dicht-leunend naast elkaar stapten zij voort, in een omwolking van grijs-droomend geluid, waarin telkens haar lachen zacht klankte, een helder-kleurende toon in de egale fluistering van hun spreken.

Eiken avond liepen zij denzelfden weg, intiemer voelend in de bekendheid der huizen langs hun gaan, onder het terughoorend stemmen-luiden der menschen, die zij al zoo lang voelden te kennen in hun weergevonden staan-praten op dezelfde plekken en het nieuw-toonen derzelfde klanken op hetzelfde uur. En eiken avond eindigde hun loopen aan den tuin boven het water, waar zij op dezelfde plaats gingen zitten, onder de donkere scherming der dichte takken die een oud-geknoeste boom over hen uitstilde.

Voor hen, ver aan het einde van het wijd-breede, donker-kabbelend water, stond de stad, duister, vormloos met de vage, hoog-schimmende schaduwing der torens onder het veeg-vloeiend licht-schijnsel dat tegen den hemel dunde, voorgestippeld door de rij der wit-puntende lantaam-pitten, beweegloos tikkend in ver-slangende lijning naar hun zitten, langs de buig-wijkende boorden