Stille uren

STILLE UREN. 35

belofte stond, dat hij haar morgen zou weervinden.

De zomer kwam. Langer rekte de avond uit den warmen dag, moeilijk den nacht koelend over de moe-gedroogde aarde. Lusteloos leefde hij de dagen door in zijn werk, onder een heftig, ongeduldig verlangen naar de uren die hij met haar zou gaan in de luwe frischheid van de buiten-stads wegen.

Zij had nu vroeg gedaan en kwam hem te gemoet, ver alleen, lachend wanneer ze hem zag. Dan gingen zij kalm, rustig-pratend naast elkaar, wachtend tot het langzaam-wijkend zonlicht heen-roodde aan de ver-strak-blauwe lucht. In de inniger-dekkende schemering van den avond schoof hij zacht zijn arm onder de hare en onmerkbaar vaagde de ellende van den voorbijen dag heen, de weemoed der uren die hij had doorgezenuwd in het verlangen naar dit oogenblik. De duistering grijsde langzaam omhoog van den grond, dunner en dunner teerend naar de diep-heldere lucht, waar even-lichtend de stenen begonnen te staren, trillend in de wijde verte; vager zweefden de stadsgeluiden ijler en ijler, heenscheidend hun samenzijn buiten den rondgang der menschen.