Stille uren

STILLE UREN. 33

ruwheid der voorbijgesomberde maanden, ’s Avonds wanneer hij op haar wachtte, voelde hij een zacht-lauw zuchten van den voorjaarswind langs zijn hoofd, een week-geurend ademen van nauw-fluisterend blazen in de helder-koele zuivering van den nacht.

Meer en meer voelde hij een vreemd-gelukkig zangen door zijn borst, een vaag-herinnerend vreugden van jaren geleden, dat zijn genegenheid vaster innigde voor haar, die hij trouw eiken avond na den langen dag terugvond. Zij wandelden nu uren achtereen langs stille buitenwegen, waar het maanlicht droomerig neervloeide over het breede water; onder de donkerdunnende takking der oude boomen, waarin de weeke wind een zacht fluisterend suizen teerde; langs duister-rustige achterstraten, waar de huizen zwijgend-vast, log-klompend stonden en waarin geheimzinnig een vaag-lichtend venster treurde, roerloos starend naar de maan-schaduwende straat.

Er waren avonden waarop zij snel voortstapten naar haar kamer, onder de zacht-ruischende regen die gestadig van de lauw-drukkende lucht neerzweefde. Zij bleven in het donker voor het venster

II    3