Stille uren

32 STILLE UREN.

doelen, ongemerkt begon hij de menschen te kennen die hij eiken avond weer ontmoette, hij wist de vensters van de huizen aan de overzij, helder-warm van een ros licht en peinsde verwonderd, wanneer soms plotseling een lange zwartheid achter de neergelaten gordijnen donkerde, hij luisterde de geluiden die hij wist dat moesten weerkomen eiken avond op denzelfden tijd. En langzamerhand droomde hij weg in het lange wachten, tot zij op eens voor hem stond, lachend met haar klein-vriendelijk gezicht tegen de droom-emst van zijn stil-zijn. En zij wandelde naast hem voort, snel-pratend de opgewonden klanking van haar woorden, lange, kinderbelangende vertelsels van wat zij den geheelen dag had gedaan, wat gekleurd had in de egale gelijkheid van haar werk, telkens keerend haar vraag-blauwende oogen naar zijn gezicht met een korte inschokking van haar zeggen. Dan, laat in den avond, bracht hij haar t’huis, en hij ging naar zijn kamer, nasoezend in zijn hoofd de teere liefheid van haar bewegen, terugzoekend in zijn hooren de zangende luiding der woorden die zij had gesproken.

De lente begon op te luwen uit de sombere