Stille uren

30 STILLE UREN.

de zangende klanking van haar teer-luidende taal. Toen zij aan haar woning kwamen en zij dankend voor zijn goedheid afscheid van hem nam, vroeg hij haar, onwillekeurig, zonder scherp dui-delijken voor zijn bedoelen of hij haar wêer mocht terugzien.

Den volgenden dag liep hij rond met een vaag-drukkend gevoel wanneer hij aan den avond dacht, die voor hem opstond als een lange moei-lijk-door-te-leven verveling, uit zijn gewone sleur, waarin de vrees dreigde van terug te zullen komen in de alleenheid van zijn kamer, wanneer hij haar had t’huisgebracht. En telkens stond het in zijn denken om haar niet te gaan halen, zoo-als hij had beloofd. Maar dan op eens warmde de verwachting in hem op, dat hij door haar omgang een tijdlang uit de gewone grijsheid van zijn doen zou heenkleuren en hoorde hij weer de zacht-lievende klanking van haar lachend spreken, als toen hij haar het eerst had ontmoet.

En hij ging dien avond, hij ging volgende avonden en langzamerhand, ongemerkt, werden die avonden een lichtheid voor hem, in de eenzame leegheid van zijn dagen, ’t Was een ge-