Stille uren

28 STILLE UREN.

dat voorbij was, des te meer voelde hij zijn vroegere behoefte weer opwaken, zijn vroegere neigingen hooger groeien tegen de leegheid van zijn gemoed. In de moewe rust van zijn denken sterkten zijn oude illusies weer op, hij leefde weer terug in den toestand van jaren geleden, alsof hij nooit was getrouwd geweest.

Op een avond liep hij zijn huis uit, verveeld door de eenzame lusteloosheid van de slaap-suizende stilte in zijn kamer, ’t Was een wilde voorjaarsavond met hoog-bollenden wind en wijd-suizende regenvlagen, die neerkletterden uit de lucht, waar sneldrijvende wolken ineenpakten tot donkere massa’s en weer uiteenbrokkelden, wild-schuivend onder het helgroene maanlicht, dat rustig glansde boven de vol-woelende beweging. Vast-stappend tegen den wind, liep hij voort, gebogen onder de persing der luchtkoelten, die neerhoekten uit de wijde snijding der straten. Telkens bleef hij staan tot de ruisching der schuinstreepende buien voorbij was, zenuwvoe-lend trillen een vreemde opgewektheid in zijn hoofd, een lust om te schreeuwen tegen de bol-der-loeiende schudding van den wind, een neiging