Stille uren

STILLE UREN. 27

vage, vroeger-gekende gevoel van lang vóór zijn trouwen begon weer te onduidelijken in zijn denken, het vreemde, schemerige verlangen naar een zacht-mooie belofte die telkens weer zou opstaan in de leegte der uren en die hem de eentoonige eenzaamheid van zijn leven zou ver-mooien door wat verder komen moest.

Wanneer hij zich scherp vroeg, hoe hij zijn leven wilde, hoe hij verlangde dat zijn bestaan verder zou zijn, dan was ’t hem of diep in zijn binnenste een teer-gefluisterd antwoord klaagde, dat hij niet luid durfde zeggen aan zich zelf, of een mooikleurend visioen heel ver schemerde, dat hij angstig was duidelijk te laten naderen voor zijn oogen. En terwijl hij het weghield voor zich zelf, voelde hij toch wat het was.

Uit de duistere ernst van wat hij geleefd had, woelde na lange jaren zijn jongens-voelen weer naar boven, hetzelfde vreemde verlangen dat door hem treurde toen hij nog alleen leefde, toen hij nog jong was en dat hij dacht dat voor altijd zou zijn heengestikt in de werkelijkheid van het leven. En hoe meer hij napeinsde in zijn alleen zitten, hoe meer hij terugsoesde zijn leven