Stille uren

26 STILLE UREN.

nacht stilde over zijn denkeloos suffen en de dag grijsde weer voor zijn oogen, zonder verschil met gister, zonder belofte voor morgen.

Een weeke, lustelooze melancholie sloop in zijn denken, die hem onverschillig door zijn werk loomde en die hem uren lang liet stil zitten soezen, zonder energie, zonder kracht om zich op te waken uit de matte verveling die doffer en doffer over hem heen dreef. Er waren dagen die hij ’s morgens begon met een lood-doode moeheid, wanneer hij voor zijn denken zette de lange rij van uren die moest heenvloeien tusschen dit oogenblik en het moment dat hij weer zou kunnen gaan slapen; avonden die hem wanhopig lieten denken aan den volgenden dag, waarin hij weer moest loopen denzelfden gang en waarin hem voor zijn oogen verveelde de eindelooze sleeping van volgende dagen, weer een en weer een, altijd hetzelfde, zonder kleur, zonder licht, zonder verandering. Hij verveelde zich, een onzegbare verveling, waarin alleen, telkens weer-scherpend, het verlangen opstond te leven in het meezijn van iemand met wie hij zou kunnen gaan in een omgang van altijd-blijvende tevredenheid. Het