Stille uren

18 STILLE UREN.

ling der druppels, die langzaam, ongemerkt groot-donkere vochtplekken zwartten op haar schouders. En zij bleef roerloos staan, onbewust haar armen loshangend langs haar zijden toen het eten weg was, in moewe droom-wachting starend voor zich uit, klein, ineengebogen onder de kille ziek-voeling van haar lichaam. Zij merkte niet dat de vogels waren heengekringd, zij voelde niet dat de regen in grooter-slaande druppels neerplekte op haar staan. Toen week-ombuigend haar gezicht naar de verte, waar de meeuwen even nog grijswiegden in langzame wuiving van hun vleugels, onverschillig heengegaan van haar matte stil-zijn, trok een pijn-vorend lachje langs haar dunne lippen, smart-wringend haar bleek-ziekende wangen, waarlangs luidloos de tranen naar onder gleden, dof-persend uit haar groote, donker-floer-sende oogen. Toen was hij naar haar toe gegaan en had haar gesteund in haar langzaam teruggaan naar huis, voelend in de ingehouden snik-schok-king van haar borst, het groote leed dat over haar droefde, dat zij niet meer kon, dat zij niets meer was in het leven, dat zij machteloos gelamd was voor altijd.