Stille uren

STILLE UREN. 17

gegaan, die lusteloos waren opgeklept toen zij naderde en zij was blijven staan, voorzichtig bewegend haar moe-tillende armen naar ze toe, het voedsel vallend voor zich uit, machteloos om het op te gooien met de vroegere zwaaing van helder bewegen. Even nog waren de vogels hoog gekringd, wachtend het wildend brokken van het eten, maar daarna waren ze neerge-zwaard rondom haar staan, voorzichtig tippend met hun roze-dunnende pootjes voor haar heen, kort-schuw tillend het eten van den grond, in de krom-pikkende strakheid van hun bekken.

Luidloos was de regen uitgeneveld tot een dichte grauwing van neerdruppeld grijs, in sneller streeping siepelend uit de ineenlagende wolken, strakker stralend naar omlaag, een schemer-tril-lende drading scheidend boven de nat-glanzende strekking van het weiland, waarachter de gezichtseinder wegschoof, een zacht-schurende suizing weenend in de loomdroomende stilte. In denke-loos-droomend bewegen van haar handen slapte zij het eten naar den grond, langzaam buigend haar gezicht, waarlangs haar natgekleefde haren moe-gleden, moedeloos staande onder de tikke-