Stille uren

STILLE UREN. 15

kruining der kale takken wischte in de laag-drijvende grijsheid van mist. En alles was weer stil, een doode drooming van vaag-suizend gerucht, dat doofde in de mat-wattende dichtheid van vast-ineentastende damp, waaruit machteloos-kleurend een korte belgalming brak van de even zichtbare, langs-schimmende tramwagens aan de overzij.

De meeuwen vlogen rustloos af en aan, met lange tusschenpozen wegdwagend achter de mist, waar zij heengrijsden vager en vager plekkend de vastheid van hun kleur in de nevelende ijlheid van beweegloos grauw, telkens terugloomend op de langzaam-wiekende wuiving van hun vleugels. In de dichter-schemerende duistering van het daglicht, dat zwijgend stilde naar den avond, vlogen zij moeihjker boven de kade, langzaam, loom-drijvend in lusteloos bewegen, telkens lang rustend op de leege hardheid van den grond, waar zij kort-stappend troepten naast elkaar, plotseling heffend boven het water met zwaar-deinend kleppen van hun wiekslag.

Hij herinnerde zich den laatsten winter, dien zij met de meeuwen in den tuin was geweest,