Stille uren

STILLE UREN. 13

den tuin vullend met een groot zilver-kleurend geluid, dat wijd uitkringde naar de wolklooze lucht, weggedragen op den wiekenden hoogslag der ruischende vleugels. En plotseling was zij beweegloos gebleven, haar handen neergegleden langs haar staan, haar hoofd heffend naar de lucht, in ernstige aandacht volgend het langsaam-weifelend heenzeilen der vogels, waarvan nog een enkele terugbleef, wachtend op haar roepen. Toen de laatste was voortgezeild met een straffe spreiding van zijn vleugels, had zij gegroet naar de wijd-strakke lucht, heel ver wuivend naar de grijze stippeling die even nog trilde in de koepe-ling van vlekkeloos blauw, langzaam terugstappend naar den donkeren schaduwrand, die verder en verder begon uit te somberen tegen de wit-grijzende lichtheid van den drogen grond. En toen zij bij hem was, in de stil-donze warmte van zijn kamer, had zij haar armen gebogen rond zijn hals, hem dwingend haar te kussen op de harde frischheid van haar wangen, waarop de zuivere winterlucht een geur van vruchten had gekoeld, dronken-duizelend zijn voelen tot een nooit-gekende juiching van wijd geluk.