Stille uren

STILLE UREN. II

boven de langzaam-wegdunnende mist, de grauw-schemerende huizengevels van de overzijde dof-violettend achter de dunhangende gazing, die week wiegde in teerder bewegen, de kaal-zwar-tende boomkruinen scherp-streepend in glanzende veegingen van licht, week aanglimmend een breede spiegeling over het water, die lijnloos vervloeide in de glad-egale looming er naast.

Scherp-grijzend in het blauw-rozende licht, vlogen de meeuwen weer aan, sneller wiekend hun vleugels in een kort-durende wisseling van kleur, warrelend door elkaar in jachtende haasting, telkens kort-neerpijlend op het watervlak, waarvan zij tjilpend hooghieven na even moeilijk opstaan boven de trilling die hun pootjes bewogen, wijd telkens uitkringend onder den dunnen schijn en weer ineenklompend naast elkaar, een grauw vlekkerende wolk dichtend in de lucht, die plotseling uiteenbrokkelde tot kleine, wieg-wijkende stippeling.

Den eersten winter van hun getrouwd zijn had hij haar nog gezien, onwetend de kwaal die haar zachtjes sloopte, helder-staande in haar kracht-voelende jongheid.