Stille uren

STILLE UREN. 9

te eten te geven, met klein-lievende woorden sprekend tegen de harde sluiting van het raam, dat zij te ziek was, dat ze niet meer kon. En hij had haar voorzichtig neergetild in haar stoel, belovend dat hij zou gaan en dat ze toch de vladdering der vogels zou zien, dicht-schuivend langs het huis. En hij had ze hun eten toegegooid, met een lamme, moedelooze zwaaiing van zijn armen, stil-huilend haar moew-hijgend neer-zwakken, haar zachte weggaan uit het leven, tegen de vogels die in stom niet-weten bleven rondzeilen in hoog-kringend vliegen rondom zijn vreemd-staand lichaam.

En opkijkend naar haar bleeke zitten, had hij gezien hoe zij dankend knikte voor wat hij had gedaan, moeilijk heffend haar dunne handen tot een teer-lievend groeten naar de vogels die onverschillig heenwiekten. Langzaam, sluipend had hij haar zien minderen, elk jaar inkleinend onder de moeilijkhijgende ademing van haar magerend lichaam.

Zacht, in luidlooze trekking, dunde de mist uiteen, log-deinend in weeke wolkneiging heen en weer, een wit-schemerende helderheid lichtend