Stille uren

STILLE UREN.

grauwe schemering, de helderheid achter uit den kamer heenzuigend naar de blank-wittende vensters, een zacht-induisterende grijsheid spreidend over de meubelen, waaruit alleen een late schijn nog stond vlak onder het raam, langzaam vagend over zijn schrijftafel. Moeilijk opbuigend uit zijn voorover zitten, leunde hij terug in zijn stoel, wonderend de vroege donkering van den avond.

De mist was ingedicht tot een egale, beweeg-loos-wittende dekking van toonloos grijs, ineen-vastend uit den onzichtbaar-lagenden hemel, een wattende wolking van ontastbaren opstand hangend boven het donker-logge grachtwater, een mat-zwarende loomheid, waarin de geluiden machteloos dempten, kleurloos vallend met een plots inkortende klank. De kade lag leeg, vocht-donkerend onder de laag-vachtende mist, scherp-kantend tegen de beweegloos-zwarte platheid van het water, waarin even telkens een kleine golving deinde, kort-uitkringend in trillende rimpeling door het langs-tikken der meeuwen, die in wijd-flad-derend vleugelwiegen donsden door de damp. In wijde, bochtig-hoekende kringen vlogen ze dooreen, klein-lichamend in den witten nevel,