Stille uren

STILLE UREN. 3

om weg te zijn uit de droevend-weemoemoedige peinzing waarin hij zich voelde voortdroomen, wanneer hij niets uitvoerde, leeg-mattende middagen, die langzaam heengrijsden naar een wanhopig-treurenden avond, zonder kracht om weg te gaan uit de benauwende hopeloosheid waarin zijn denken gleed, in de matte uitputting van zijn opgesleten werkkracht.

Vandaag was hij opgestaan uit een lood-dooden slaap, plotseling voelend bij zijn wakker worden de dreiging van den Zondag, een angstig-vooruitzien van den eindeloozen dag onder den schemer-dofïenden lichtschijn, die traag langs de vensters kleefde. En hij was gaan werken, haastend om weg te komen uit de sombere vloeiing van gedachten, die hij vaag hoorde opdeinen in zijn hoofd, terwijl hij zich aankleedde, scherper pijnend in zijn niets-doend zitten na het ontbijt, waaruit hij met moeite zijn moewe lichaam had opgesleept. En hij had den verderen dag zitten werken, gestadig achtereen, zonder opzien, zonder weten der uren die voorttraagden luidloos, zwijgend heen.

Buiten begon het daglicht in te lagen tot een