Stille uren

138 STILLE UREN.

naar duister-donkerende tijden, weg-gelukkigd uit de bange dreiging die tijdenlang in hem had ge-dofd, alleen wetend de wijde vrede die in zijn voelen kleurde, hoogjuichend een grenzeloos geluk in zijn borst, dat al het leed van zijn vroeger leven heenzong met nooit-gehoorde klanking van diep-stemmend geluid.

Voorzichtig loopend ging hij van de hoogte weg. Een wijde moedeloosheid was in hem ge-droefd, moeilijk strakkend zijn willen om verder den weg te loopen, zooals hij had gedacht.

Even nog stond hij, aan den plek gekomen waar het zijpad ineenzandde met den grooten weg, te denken of hij verder zou gaan. Maar ’t was of alles rondom veranderd was, of alles wat hij vroeger had gezien scherp-borend in zijn herinneren peinsde, voortdurend beeldend langs de grijs-leege eenzaamheid van den weg zijn eigen gaan eertijds naast de klein-teere beweging van haar lichaam, of hij telkens, waarheen hij keek, de visioening weerzag van hun loopen naast elkaar.

Duidelijker dan ooit te voren voelde hij zich eenzaam staan, recht-alleen in de wijde leegte