Stille uren

134 STILLE UREN.

die koel drukten in de zacht-vochtende moslaag, zijn oogen droomend naar de warreling van takken die boven hem dichtte, telkens even kleurend het verre luchtblauw tusschen de heen- en weer wijking der bladen, voelde hij de herinnering van eertijds hooger woelen in zijn denken, de kalm-rustende peinzing van zijn stemming heen-droevend tot de oud-gekende pijn-voeling van al den voorbijen tijd. En opbuigend uit zijn liggen, leunde hij zijn hoofd op zijn arm, kijkend naar den opstand der boomen rondom, onveranderd vastend met de donkere grijsheid van hun stammen als jaren geleden, naar den bruin-groenenden mosgrond beweegloos neergestild onder de ge-heimende overdrooming der jaren, stil-geleefd alsof de tijd nooit gewisseld had in snel voorbijgaan met de verandering der jaargetijden, herfst-uren als van daag met gouden zonlicht rouwend van de blauw-diepe lucht, winterdagen met hoog-donzende sneeuw, dekkend een wit-zachte dichtheid over het mos, zomerdagen waarin de mattende hitte de dood-bruine bladeren droogde tot een hard-lossende laging van licht-schuivelend bruin, lentezonnende uren met luw-geurenden wind