Stille uren

132 STILLE UREN.

peinzen een nooit-gewerkelijkt visioen weerzag, een vaag-gedroomd beeld, nagebleven uit de onduidelijke kleuring van een ongeweten weg-geweest-zijn, waarvan alleen een zacht-berouwende droefheid natreurde. En voortstappend in de gelijk-soezende rhytming van zijn gaan, zocht hij de plekken weer waar hij met haar had gezeten, rustend tegen de helling van de grasbegroende hoogten, terwijl zij hadden uitgestaard naar de luidloos-stuwende rimpeling van het water, dat onveranderd voort-warrelde onder het bleeke licht dat van den wolk-gedekten hemel stilde.

De zon schitterde hooger tegen het dieper-strakkend blauw, klein-schaduwend de duistering der boomen op den weg, in moe-hettend stralen gloeiend over zijn gaan. De vocht-donkere plekken in het grijze zand waren ingehard tot nauw-merkbaar egaal-tintend grijs, de grasranden aan beide zijden waren vastgedroogd onder het aarde-geurend broeien van het licht, dat ongemerkt een glazen zuiverheid gehelderd had over de landen, scherper lijnend in de verte de kleur-dekking van een rood pannendak en de donker-glanzende spiegeling van een torenhoogte. Alleen,