Stille uren

STILLE UREN. 129

zont, waar de dun-teere lijning van een spoorbrug schemerstrakte boven het lage land. Aan de overzijde lagen de velden plat neer, breed-uitwijdend in schemer-wazende ronding naar den gezichtseinder, helder-kleurend onder de ruime welving van beweegloos licht, in langzaam-dun-ner-vlakkende groenheid schuivend naar de verte, waar in vage silhouetting de grijshoogende lijning van huizen dichtte, roze-schemerend in de be-weeglooze misting van zonblankenden damp. In wijd-buigende hooging strakte de egaal-spannende lucht een stolping van helder-diepe roerloosheid, waartegen het stralend schitteren van de zon een blank-zilveren schroeilng plekte, uitlichtend in lijnlooze weving onder de diepe wijking van vlekkeloos blauw, wolkeloos starend in oneindige zwijging.

Langzaam stappend in het zacht-mullend wegzand, ging hij naar omlaag tusschen de overbuigende takken der lage struiken, waarop de nagebleven regendruppels kort trilden in het bewegen der bladeren.

Beneden langs het water, looperde de grijswitte weg leeg voort, met groot-donkere plekken

9