Stille uren

124 STILLE UREN.

lust geleidelijk in zich omhoog woelen om bezig te zijn, om weer de lange daguren in te korten door zijn werk. Langzaam, moeilijk wennend in de eerste dagen waarin hij probeerde te werken, keerde zijn denkkracht weer terug en kon hij iederen dag langer tijd lezen zonder de duizel-leegende warreling in zijn hoofd te voelen, die hem vroeger zoo gauw had moe gemaakt. En ongemerkt begon hij weer te leven zooals eertijds, geregeld bezig een paar uur eiken dag, waardoor zijn denken heendwong uit de duister-moewende pijning van altijd-zelfde droefheid.

En weer gleden de weken voorbij in een mooi-egale vloeiing van tijd, de uren regelend na elkaar in een gelukkig-stemmende teerheid van klank, nauw merkbaar wisselend de kleuring der dagen tot een zacht-nadroomende zanging van zilver-lijnend geluid.

De herfst begon op te gouden over de aarde, de bladeren bruinend in stil-geheimend doodgaan, onder het zacht-troostend licht dat van den hemel guldde, wijd-bleeke ijlingen van dunnen damp zilverglanzend over het veld. Lang-stil weenden de dagen voorbij, de vocht-koelende ochtenden