Stille uren

STILLE UREN. 119

van zacht-klankende innigheid, waarheen hij vooruitkeek van zijn eerste ontwaken, een troosting in de geleidelijk-zelzamer wordende doffe tijden van mattende droefheid. Wanneer het kleuren-zuiverend licht begon uit te vagen naar de schemering van den luwen nacht, gingen zij in het prieel zitten, ver buiten de geluiden van het huis, weggescheiden voelend uit het meeleven van menschen.

Voor hem, in langzame glooing, glansde het kort-gemaaide grasvlak naar omlaag, scherp-randend in ongelijke bochting tegen het blauw-spiegelend donker van den vijver, waar telkens even dun-moireerende rimpelingen groefden, wanneer het zuchten van den wind onzichtbaar koelde door de stilte. Aan de overzijde, rustend met de donker-groene hooging van hun bladen, stonden de boomen beweegloos boven de zuivere neer-beelding in het water, goudwolkend gekleurd in de dun-teere takking der toppen, die scherp lichtten tegen het diepe strakken van de lucht. Ver, alleen weggezet van de ineenstammende duistering, stond een beukenboom hoog-bruinend in de wijde helderheid, een ros-gouden schemering