Stille uren

116 STILLE UREN.

heen, zelf nu en dan zeggend een kort-woordend zinnetje, voelde hij de stemming van dien dag heenstillen; een zachte, in lange maanden niet-geweten gelijkheid vreedde omhoog in zijn denken en hij bleef zitten, ongemerkt meelevend in het vroolijken der anderen, zonder herinneren van den droeven weemoed die op zijn ziel had gehangen. Langzaam waakte zijn denken op uit de dommelende egaalheid waarin hij den geheelen dag had gedoofd en zijn vroegere ikheid kwam weer voor uit de schemer-vage drooming waarin hij gesleept had. Soms, terwijl een ander sprak, bleef hij stil zitten staren naar den luwen nacht die over den tuin was neergedonkerd, een teer-webbende fluweeling van tintloos grijs, waarin een vaag maanlicht kalmde droomend en zacht. Dan zocht hij zich zelf, zooals hij geweest was vóór hij beneden kwam, terug uit de vroolijk-klankende woordluiding die nagalmde rond zijn hoofd, verwonderd over zijn eigen stemkleuren in de ont-wendheid van zijn leven en probeerde hij zich weer te vinden zooals hij dien geheelen dag was geweest, met een even-herinnerend gevoel dat hij anders moest zijn dan op dit oogenblik. En