Stille uren

112 STILLE UREN.

In den dagelijks-intiemeren omgang met zijn huis-genooten, waarin telkens meer de helpende troosting van zijn vrienden steunde, lichtte zijn droeve denken voorzichtig voorbij, geleidelijk een schoklooze egaalheid dringend in zijn binnenste, waardoor de droef-mattende herinnering heen-vreemde naar een duisterende verheid, wonderend dat hij het was die een tijdlang geleefd had in een schemerende omhanging der dagen.

De zomer stond nu in volle lichtheid over het land, met lange dagen van kleur-laaiende warmte; met ochtenden van koel-zonnende frisch-heid, langzaam, ongemerkt heendrogend naar de schroeiende matheid van den middag; met avonden, waarin geur-ademende broeiingen van luwe windzuchten suizend streelden door het schemer-lichtend duister.

In den kalmen, intiem-levenden gang van het huisgezin brak de komst van twee meisjes, lang-gekende vriendinnen van zijn gastvrouw, die bleven logeeren, een plotseling-onrustende beweging. In de vaag-angstige schuwheid die hij voor den vroolijk-pratenden stemklank van vreemden voelde, ging hij weer leven zooals in de eerste