Stille uren

STILLE UREN. 111

hij neergemoeid uitlag in de luwe koelte van den middag, voelde hij langzaam een berustende kalmte neerzachten tegen de zenuwende schokking van zijn opgenieuwde smart. Het was of een zegenende vrede over zijn denken dofde, een breed-schermende rustiging die hem onverschillig liet voelen voor wat komen zou in de raadseling der toekomst, vaster in hem kalmend door den eindeloozen omstand van de ruimte, groot-koepe-lend over de kleinheid van zijn bestaan. En hij bleef liggen, langzaam heenvergetend uit de droeve neveling waarin hij een tijdlang had geloopen, alleen voelend de groot-troostende droef-gelukkige stemming die over de heide weende.

Weer kwamen dagen dat hij niet alleen durfde gaan, angstig door de herinnering van zijn eerste wandeling. Maar telkens drong het verlangen naar de vreedzaam-berustende stemming die hij gevoeld had toen hij op de hei lag, weer in hem omhoog en hij ging weer, geleidelijk wennend zijn denken aan zijn alleen loopen, waar hij vroeger met haar was gegaan.

Hij voelde zich weer als voorheen, recht-strakkend in de vroegere kracht van zijn lichaam.