Stille uren

STILLE UREN. 101

een angst-dreigende herinnering voelen opslaan voor zijn denken en had hij geprobeerd alles wat hij had afgesproken ongedaan te maken, berouwend de zwakke onmacht waarin hij den vorigen dag had geleefd. Maar hij had weer toegegeven en was meegegaan.

Toen hij in den trein zat, moe, uitgezenuwd door de drukte van zijn plotseling vertrek, was het hem toch geweest of er langzamerhand een dun-lichtende heldering in zijn denken kleurde, een vage, gelukkig-vreugdende luchting dat hij een tijdlang weg zou zijn uit den donkeren schemer die over zijn leven gehangen had.

Buiten, in de wijde, egaal-suizende stilte, gleden de uren gelijk en kalmdroomend heen. De eerste dagen voelde hij zich te moe en te lustloos om uit zijn kamer te gaan en bleef hij den heelen tijd languit liggen op de veranda, soes-starend naar de blauw-wolkende lucht, waaronder de hooge, donkere boomkruinen week heen-en-weerden, met zacht-ruischend trillen der bladen. Nu en dan kwam een van de huisgenooten bij hem en bleef een korte poos praten en daarna schemerden