Martha

90

tot een weeke kleurloosheid, loomhangend boven de rosse gloed die de kachel nêervlekte op de grond, fluweelend een doffe stilte naar haar heen, waarin het diepe brommen der vlammen heen streek met innigende weemoed.

Zij was blijven zitten, achteroversteunend tegen den muur, onbewegelijk starend in de dichtheid om haar heen waar zij den naklank van haar • woorden zag helderen om haar hoofd, lichtend voor haar oogen de langgeleden jaren toen zij zelf luisterde wat een oudere haar voorvertelde, diep-vorend in haar kleine denken met nooit weg te gladden indruk.

En ronddwalend haar zien over de ween-zuch-tende treuring buiten, voelde ze helderder opstaan den mooien lichtschijn van haar pas gedroomde herinnering, wreed verschillend tegen den moe-deloosen weemoed van wat er om haar heen was, langsaam rouwend een mat-drukkende denk-zweving over het leven.

Al dikwijls had ’t gesomberd door haar denken ’t glansloose peinzen waarom ze leefde, waarom ze gekomen was in de pijnslaande waardeloosheid der voorbijënde dagen, waarom ze gedrongen was te gaan denzelfden gang als zoovele, mêe-smartend de eindeloos-lijkende nutteloosheid der jaren, machteloos voelend haar bestaan in den dwingenden steunloosen band niets anders te zijn