Martha

2 48

Wanneer zij in het herinnerings-peinzen van haar wissellooze uren hem wêerzocht, pijnend in haar berouw-smart zijn trouwe degelijkheid die zij hoog zag rechten boven haar eigen schuldig voelen, dan altijd stond hij voor haar met de ernstig-omzwevende lichting van zijn vast-klem-mende liefde, den mooi omwolkenden glans van zijn onveranderd liefhebben zijn heele bestaan door, zijn liefhebben van haar alleen, van haar aan wie hij had gegeven alles, wat omgloeide in de vol-offerende toewijding van zijn innige voelen.

Nu pas zag zij, hoe die vage verwachting een groot-steunende troost voor haar was geweest, hoe zijn liefde, die al die jaren had doorgezongen, in haar alleen-zijn gestut had tegen haar telkens nêerknakkende wanhoop ; nu pas boorde het in haar bewustzijn, dat zij heel ver altijd had zien lichten een weeken schemer van kleurende helderheid, dat alles weer goed zou worden, een rouw-bukkend wêerkomen in zijn huis, waarin hij haar zou nemen, medelijdend haar offer-willende liefde, machteloos te trotsen tegen haar diep-verdrietend rouwen om wat zij had gedaan.

Zijn dood had ’t laatste heengebroken wat haar vergoed had haar weemoedig verlangen naar iets vaags, wat komen kon in de illusie-looze lamming der jaren ; zijn dood was ’t onherstelbaar einde