Martha

247

’T was haar schuld niet, zij had ’t anders gewild, zij had ’t anders gezien, een lang-dicht innig samenzijn tot ’t einde, een gouden droom, een goud-vlammende schittering van eeuwig geluk.

Zijn dood had de laatste liefde weg-geknauwd om haar heen. Onbewust had in haar lichteloos leven nog altijd in haar voelen gesluimerd, dat misschien eens de tijd kon opstaan, waarin hij haar wêer tot zich zou nemen, vergevend alles wat gebeurd was; ’t had diep in haar ongeweten binnenste gestaan, klein, onmerkbaar voor haar zelf, een stil-blijvende steun onder de egaal-heen-tellende jaren. Dikwijls in den grauwen schemer van haar laatste leven had zij een vreemd-snik-kende troost hooren zangen door haar peinzen, dat hij de eenige was, die van haar hield, die aan haar dacht in de gebroken treuring van zijn dagen, zonder wraak, zonder nêerschuwend oor-deelen. ’T was een zacht-lichtende kleuring geweest in de duistere sombering van haar eenzaamheid, dat heel ver van haar, weg in een nooit te naderen afstand, iemand was, die nog van haar hield, die smart-liefde haar zijn met een nooit te veranderen verlangen, iemand die treurde haar heen-zijn uit zijn dagen, waarin zij een tijdlang een altijd-rouwende kleur had gelicht, na-klankend een zacht-herinnerende toon in de dood-donkerte van zijn leven.