Japanse Verzen

XXXV.

’k Wist, toen ’k derwaarts de dichterwiken strekte Om op te gaan in zoete zonnegloed Als vogels, di hij op de torii’s wekte,

Als vissen, zilverend in bevonkten vloed,

Hoe ginds ook de fabrieks-walm ’t zwerk bedekte, De Bourgeoizi van koorts om goud doorwoed, Den arbeid — ook van vrouwen, kinderen — rekte, Di ze’ in masjine-holen kwijnen doet.

Maar niet voor hen slechts, di van jachten ’t

[schouwen,

Deed mij de Muze’ een beter wereld blauwen Nog schoner dan van Oud-Japan ons heugt,

Doch waar ook ’t Volk na politike rechten Zich financiële vrijheid zal bevechten,

De wajers schud hoog-uit van levensvreugd.