Wereldbouw

74

XXVI

Nog staat als ster, die — langzaam neergedaald — ' Voor voetstuk zich tot lotusbloem vergrootte *)

In tempels, waar zijn stengel neerspiraalt

En heft — de blote borst van ’t kleed omvloten —

De Boets’, ²) waarvan ’t gelaat Nirwana ⁸) straalt. .

’t Schijnt, zo zijn ogen zalig staan gesloten —

Of ’t wimperpaar van Licht toch word doorschoten, Hij als in droom zijn goddelik Woord herhaalt Met breed gebaar. Nog steeds bij ’t gongen^gonzen Stroomt ’t volk door torii’s ⁴) in de tempels, knielt Het hoofd ter aard’, door handgebrei geschoord,

Of smeekt de handen stijf op met de bonzen ^B)

En mompelt beden als door schrik bezield Of ’t donderen van het Rad der Karma ^B) hoort.