Wereldbouw

XXV

73

DE KOGO

Zoals na d’eerste donder plots de lucht Stof, mensen, bladeren van de wegen vaagt —

Nu plutteren druppels tot — versneld — gerucht, Razen van regen aanvaart — zo, gejaagd,

Nam ’t volk voor naderend hoefgeglop de vlucht, Als van den mantelzwier der wacht omvlaagd De Kogo *) aantoog, elk voor ’t hoofd beducht. Want sterven moest de onderdaan, die ’t waagd’ Eén blik te heffen naar den palankijn Van goud, waar achter violet gordijn Ze’ in ’t wit — met zwarte draken overkringd, — Door ebben aureool van ’t haar omringd, ²) School, mysties gloejend ’t adelaarsgezicht ⁸)

Als door den gloed der keizersvlag omlicht.