Deze vijandige wereld

Wij zetten de stukken op, en ineens wist ik niet meer of de koning of de koningin kleur houdt. Stom. Maurits en ik schaakten al met elkaar toen we nog geen tien jaar waren. Hoe kon je zo iets plotseling vergeten?

Een kruk was Jacques Mégoor niet, maar in zijn spel zat geen enkele fantasie, geen dreiging, geen verrassing, en tóch kon ik er geen vat op krijgen. Ik gaapte en zag pas op het laatste ogenblik dat hij had geblunderd. 'Zet maar terug,' zei ik, 'we spelen niet met het mes op tafel.'

Weer gaapte ik, en blunderde nu zelf. Met een plotselinge handbeweging greep Mégoor mijn paard van het bord, bang dat ik de miskleun bijtijds zou herstellen.

'Stik voor mijn part,' schoot het door me heen. Ineens kreeg ik er zin in, en brak door zijn routine heen.

'Nog een partijtje,' bood hij aan, en ik antwoordde: 'Straks.'

Onmiddellijk begon hij over de bank, de bioscoop, de kredieten, en dat het gemeen was hem te breken, dat ze dan iedereen kapot konden maken. Hij gebruikte dezelfde woorden als bij het luchten. Hij huilde bijna als hij over de bank sprak, en plotseling dacht ik: Dat is zijn meinier van tuchten, zoals ze hier zeggen, van beklag en zelfbeklag om wat er is gebeurd, van heimwee naar familie en vrienden.

'Ach, ik ben het zo heel anders gewend. Daar hebben jullie geen begrip van. Daar hebben zelfs de gewone mensen buiten de gevangenis geen weet van. Onder elkaar doen we precies wat we zelf willen, zonder ons iets van de taboes aan te trekken. We lopen naakt, als er vrienden zijn, vriendinnen net zo goed, zodra we daar zin in hebben. Zo zijn er duizend dingen die ik mis, en die misschien voor me zijn afgesneden. Voor altijd.'

Zwijgend speelden wij ons tweede partijtje, en ik had niet eens veel zin meer om het te winnen. Alle mensen zijn eigenlijk arme sodemieters, dacht ik, en ik wou maar dat hij oplazerde.

85