Deze vijandige wereld

'Daar is me niets van verteld, en niemand heeft het me gevraagd.'

'Verwacht je dat dan?' De bewaarder trok met zijn wijsvinger de huid onder zijn rechteroog omlaag. Hij was goed, zoals toch eigenlijk de meeste bewaarders, al waren er ook slechte bij. Hij had zich zelfs een keer verontschuldigd toen hij de celdeur bij me dichtdeed. 'Ik moet wel,' zei hij, 'ik heb dit baantje gekozen omdat ik bij mijn schoonouders inwoonde. Als het nog even had geduurd, was ik gek geworden, maar toen kon ik een woning krijgen, als ik bewaarder werd.'

Jacques Mégoor, een magere lange man met fletsblauwe ogen en de schneidigkeit van een officier, zette zijn stoel neer en smeet een pakje Engelse sigaretten op mijn tafeltje die je hier niet kon kopen. 'Rook zoveel je wilt,' zei hij, tegen zijn gewoonte in, want met luchten had hij ons geen sigaret aangeboden. En toen: 'De directeur heeft het zo geregeld.'

Als Brammetje maar niet dacht, dat ik erachter zat. Ze konden toch niet zomaar je schaakmaat afnemen en er een andere voor in de plaats schuiven?

'Jij zit voor die Algerijnse zaak, hè?' zei de ex-miljonair. 'Ik heb erover gelezen. Jullie krijgen een zware douw.'

'Als Frankrijk de oorlog opgeeft, valt het misschien nog mee.'

'Ik hoop het voor jullie. Ik heb óók relaties in het MiddenOosten. Ik ken zelfs de koning van Marokko. Met jóuw contacten in Algerije moet er heel wat te beginnen zijn. Als je vrij bent, bel me dan eens op.'

Hij kan me wat, dacht ik, en ik vroeg: 'Waarom heb je er niet bij het luchten over gesproken, dat je met me wilde schaken? Brammetje is al een hele tijd mijn maat.'

'Ik heb niet tegen de directeur gezegd dat ik in zijn plaats wilde komen, alleen dat ik ook graag eens met jou wou spelen.'

84